Eindelijk ging de pen bewegen. Het was deze keer een maand of 7 geleden. Een bijzonder bezoek aan een ziekenhuis deed ons een sprongetje maken. Wat een leven. We hebben leuke verhalen te vertellen en we hebben ook zoveel meegemaakt de afgelopen maanden. Te veel om allemaal in de brief te vermelden, maar we zullen er een paar uitlichten.

Zoals in de vorige brieven beschreven merkte ik al langer dat ik onder de oppervlakte gewoon niet zo lekker ging. The Wanderer stroomt, maar ik zelf stroomde geregeld niet, en ik weet hoe het voelt als ik stroom. De concerten zijn overal uitverkocht, maar ik hapte al watertrappelend naar adem.

De focus lag de afgelopen maanden dan ook vooral op dit proces. Een opeenvolging van gebeurtenissen heeft ervoor gezorgd dat ik, deze brief, vandaag de dag, met een totaal ander gevoel heb geschreven. Ik ben weer op een fijne plek aanbeland.

Een kink in de kabel. Op Hodenpijl was zo’n gebeurtenis. Volle zaal. En ineens lag de stroom eraf. Storing in de stroom. Goed he, wat een universele knipoog!! Midden in het concert. Wat nu?! Er stond een vleugel, ik had mijnn gitaar, we hadden kaarsen en onze batterij lampen. Victor en ik hadden een paar honderd huiskamerconcerten gedaan in zo’n setting en ik heb net zoveel verhalen te vertellen. Er was meteen blijdschap en plezier, het stroomde, de energie. Ik zong uit volle borst samen met m’n beste vriend, gewoon weer klein, breekbaar, puur, zonder alle techniek en apparatuur.

Even terug naar het begin. De gevonden Tijdcapsule deed z’n werk. En het maakte ineens ook veel zichtbaar. Waar het stroomt. En waar je voelt dat het klopt met jouw essentie. En wat een kado is het dat we binnen The Wanderer daar dan ook meteen eensgezind over zijn.

Daarom willen we in ieder geval in deze brief alvast een aankondiging doen dat we op zondag 19 april ad hoc een kleine “Tales and Songs” avond gaan organiseren, op donatiebasis. Dit in een kerkje genaamd De Engel, in Huizen. Een kleine cirkel van 25 mensen, waar er ruimte zal zijn om persoonlijke verhalen die de liederen hebben geschreven, met elkaar te delen.

En ja, we zien het niet als een concert, maar we zorgen ervoor dat er een vleugel staat zodat we kunnen volgen wat er ontstaat en welke liederen er gespeeld zullen worden. Akoestisch en intiem, “Tales and Songs”. Je vind deze sessie in onze agenda. Lees de beschrijving goed om te voelen of dit iets voor jou is. Voor ons wel in ieder geval!

Een bijzonder verhaal dat de liederen hebben geschreven bracht Victor en mij de afgelopen weken naar de IC in Delft. Tom werd daar in coma gehouden. Een week eerder was hij door een infectie plotseling van een kerngezonde man naar het drukken van de deurbel van de hemelpoort gegaan.

We kregen een mail, waarin dit verhaal en zijn band met de liederen ons duidelijk werd. We kregen toestemming van het ziekenhuis om aan zijn bed te zingen, hij werd op dat moment nog in coma gehouden.

Beste Tom, dankjewel voor je boodschappen en we wensen jou en je familie heel veel sterkte toe. Dankbaar dat we dit mochten doen. En de Tijdcapsule deed z’n werk, want ook dit deden we vroeger ook. Samen de auto in, pelgrimeren met muziek.

We deden in oktober ook weer een kinderconcert. Ons tweede in onze geschiedenis. Om deze jonge zielen al zo vroeg te laten kennismaken met klank en zang is vrolijkmakend voor kind, ouder en voor ons natuurlijk ook helemaal!

Het is vanaf het podium heel mooi te zien wat quality-time tussen kind en ouder doet, de glimlachen, de knuffels, de blikken. In 2027 zal het volgende kinderconcert plaatsvinden, op 24 april en wederom in Weesp. Een voor de groep 0 tot 5 jaar en de andere van 6 tot 12 jaar

Er is een Wanderer voor Theater Markant en een Wanderer erna. Mijn rug en zenuwklachten hebben mij de afgelopen maanden dan ook een verhaal verteld. Een boodschap verpakt in pijn. Allereerst waren mijn klachten vooral aan mijn rechterkant van mijn lijf gesitueerd.

Wat heb ik met mijn rechterhelft? Oh shit, Victor zit altijd rechts van mij, in de auto, op het podium, in de studio. Maar we rijden niet meer met elkaar, we zijn allebei keihard met ‘het bedrijf’ The Wanderer bezig, maar zijn we daardoor niet een mist in gevaren?

Een gesprek volgde. Ook met Daniel. Onze eerste kleine mannencirkel, we ontvingen elkaar, we huilden samen, we waren rauw en eerlijk, we luchtten ons hart. Victor had zelfs een brief van 11 kantjes aan ons geschreven. Dat was echt heeeel mooi.

The Wanderer is altijd veel meer geweest dan een band. Het is een missie, een broederschap, energie en connectie, en dienend aan een groter doel. En dat heeft helemaal niets met succes te maken. Het gaat allereerst om plezier en zingeving. We waren door alle drukte van al het geregel elkaar kwijtgeraakt.

Sinds het gesprek begin februari rijden Victor en ik ook weer samen naar alle concerten. Onze energieën willen gewoon samen zijn, we hebben nu ook weer zoveel lol, dat de concerten eigenlijk gewoon haast een bijzaak zijn. Man man wat hebben we dat gemist. Het is ook leuk dit ook van jullie terug te krijgen. Het valt blijkbaar op.

Wat ook opvalt is dat ik vanaf ons concert in Theater Markant ben gaan staan. Het zitten ging dus door de pijn steeds slechter maar ik hoorde ineens een fluisterende boodschap: ga maar staan en open je maar. Het is zo mooi te voelen alsof dat leven mij nu naar een plek brengt van het leren staan, want ik zat al jaren op het podium omdat ik staan eigenlijk niet zo goed durfde.

Bijzonder om de onwennigheid nog in mijn lijf te voelen maar dat dit nu al een stuk natuurlijker voor mij voelt. En ik heb er nu veel plezier in! Momenteel ben ik ook weer klachtenvrij, hoe bijzonder dat dan ook weer werkt. Luisteren naar je lichaam en jezelf uiten kan dan ook echt bijdragen aan het gevraagde herstel.

De volle zalen kennen geen grenzen. Er zijn haast geen woorden voor te verzinnen. We gaven grote concerten in de o.a. Martiniplaza, Sint Jans, Op Hodenpijl, het Stadsklooster, ’t Zonnehuis, De Lawei. En we deden ons eerste concert in Duitsland en gaven ook weer een concert in België. In december keren we terug naar België, dit keer in de Jezuïetenkerk in Lier.

We willen jullie bedanken voor het meereizen. Jullie spelen een rol in onze droom en wij in die van jullie. We bekrachtigen elkaar.

Over hoe kwetsbaar het leven is werd ons eens te meer duidelijk door het overlijden van Tilly, hoedster en oprichtster van Op Hodenpijl. Ze heeft zich weer gevoegd bij het Leger van Engelen, we hebben ontzettend warme herinneringen met haar gedeeld en we wensen haar man Dirk en de nabestaanden veel sterkte in deze leegte van het gemis die we allen voelen. We hadden de eer om samen met Stef Bos haar uitgeleide te begeleiden. Til we meet again zuster.

Onze creativiteit begon ook weer te stromen en we waren dan ook weer wekelijks in onze studio te vinden. We zijn verheugd dat de wereld weer een Wanderer song rijker wordt. 24 april 2026 is de releasedate van ‘What if?’

Het is bijzonder om te voelen dat zo’n lied dan dus uitgerekend in deze tijd geboren wil worden. We zijn namelijk geen schrijvers die gaan zitten om te schrijven, dat werkt niet voor ons. Het is iets namelijk anders wat onze creatieve pen vasthoudt en we laten ons daardoor leiden.

Daniel, Victor en ik zijn nog de natuur in getrokken om een mooi live-filmpje te maken. Je kan deze hier bekijken. We hopen dat je het mooi vindt.

En de wereld is nog een kado rijker geworden want op 26 februari 2026 is Thibault geboren, zoon van trotse ouders Daniel en Marlissa. Welkom in ons midden Thibault, en moge je reis hier op aard een zijn vol liefde, geluk en goede gezondheid.

Dankjewel dat je tot het einde van de brief bent gekomen. Bijzonder in deze digitale en vluchtige en soms onpersoonlijke wereld. We proberen onze eigen weg hierin te vinden.

Tot slot nog de commerciële mededelingen, dit zijn er niet veel maar wel leuke want we hebben onze collectie met 2 nieuwe dames-shirts en 1 herenshirt aangevuld! Ook willen we onze laatste live CD (live 2025) in het licht zetten. Ook digitaal te downloaden.

Dank voor jullie support, reacties, mails en zoveel meer. Liefs van ons, Ayla, Daniel, Alex, Victor en Nikos